سبک زندگی اسلامی مفهومی کژتابانه و ایدئولژیکال

سبک زندگی اسلامی که مدتی است ورد زبان برخی مسئولان جمهوری اسلامی شده است بر مبانی پر مغالطه ای استوار است که ماحصل آن تنها ایجاد شکافی دیگر در شمار شکاف های فراوان فرهنگی بین ما و نظام جهانی از یک سو و دورتر کردن ما مردم از یک دیگر در دیگر سو است.در سبک زندگی اسلامی دو نکته زیربنا قرار گرفته اند که هر دو از اساس باطل اند: 1. نگاه از بالا به انسان و تلاش در یکسان سازی آن ها 2. نفی ظرفیت ها و تفاوت های خَلقی و خُلقی انسان ها.1. نگاه از بالا به انسان: این نوع نگاه نگاهی از دانای کل به دیگران است و زائیده خود را یا اندیشه خود را محور جهان دیدن است . مدافعان این نگاه شان خود را شانی الهی یا ظل اللهی -سایه ی خدا بودن- می دانند و لذا احساس مسئولیت می کنند که دیگران را به خط کنند و برای هر یک نقشی تعریف کنند چرا که معتقدند اگر انسان ها را به حال خود رها کنند نمی توانند نقشی مناسب برگزییند. سبک زندگی اسلامی که در ادبیات برخی صدر و ذیل زندگی دیگران را مدیریت کردن است ریشه در این بیماری خودشیفتگی دارد که خود را به اندازه کل انسان بزرگ دیدن و برای ایشان دلسوزی کردن است. شاید رمز این که قرآن فراوان به پیامبرش تلنگر می زند و می گوید لست علیهم بمصیطر و ادبیات مشابه آن در این نکته نهفته است.این نگاه از بالا با رویکردهای ایدئولوژیکال گره خورده است و این که هنوز هم هستند بسیاری که از سرآمدن عمر ایدئولوژی ها نالااند ریشه در این نکات دارد. خود را موظف به هدایت دیگران دانستن و خود را مکلف به بهشت بردن مردم خواندن تنها از اندیشه ایدئولژی زده بر می آید و نه چیز دیگری. پایان حیات ایدئولوژی ها پایان حیات این انسان های عقب مانده نیز هست و لذا است که ناراحت اند از اعلام مرگ ایدئولوژی ها.2. نفی ظرفیت انسان ها: دیگر زیربنای مهم نگاه هایی از جنس سبک زندگی اسلامی به رسمیت نشناختن اختلافات جسمی و روحی انسان هاست. هر نظریه ای که سخن از یک دستگاه برای کل جهان بگوید بدون لحاظ ظرفیت ها و واقعیت ها ؛پیشاپیش مرگ خود را رقم زده است.انسان ها متفاوت اند و مختلف و این اختلاف و تفاوت هاست که بقاء انسانی را تضمین کرده است دستکاری ژنتیکی همان اندازه خلاف حکمت الهی است که دستکاری غیرژنتیکی برای رساندن این انسان به یک تیپ واحد زندگی کردن.مگر نبوده اند ایدئولوژهایی مثل مارکسیسم که تلاش کنند انسان ها را شبیه هم کنند اما آیا موفق شدند ؟ حالا بر فرض توفیق آیا انسانیت انسان ها هم محفوظ مانده است؟ بر فرض این که محفوظ مانده آیا اسلام همان مارکسیسم است ؟ و هزاران سوال دیگر.سخن از سبک زندگی اسلامی همان اندازه بی معناست که کسی سخن از آنارشیسم در زندگی انسانی بگوید. ای کاش ما انسان را به حال خویش رها می کردیم چون انسان ها بیش از هر کس دیگری در تلاش اند تا این جهان برای خود زیباتر و قابل زندگی تر کنند.