نوروز و تجربه های عاشقانه

عشق روح جهانی هستی است و هر که و هر چه نسیمی از آن را بیاورد مقدس است و مشروع. یکی از جریانات تکوینی که راهی فراخ به عشق را می گشاید و اسباب عشق بازی جهانیان را فراهم می کند تحویل و تحول در طبیعت است.

گذر لحظه ها و ساعت ها؛روزها و ماهها مسیری پر تلاطم و سهمگین است برای رسیدن به این قطعه از حرکت نظام آفرینش که برای هر انسانی می تواند آخرین بار و بار آخر باشد و لذاست که سزاوار است تا ضمن استقبال تمام از این تحول به بهره گیری از ره آورد آن که عشق است پرداخت.

محبت و عشق ذاتی جهان است و تمام نمادهای آن را پر کرده و روح نظام آفرینش به آن گره خورده است. رویش سبزه ها و روانی و زلالی آب و تنوع در صورت های انسانی که هر یک زیبایی خاص و جذابیتی ویژه دارند و می توانند زاینده عشق باشند از نمادهای این تلاقی عشق و آفرینش اند.

در این پایان یک تجربه عاشقانه و آماده شدن برای تجربه ای عشقی دیگر قدر خالق عشق و نمادهای عشق آفرین به ویژه انسان های پیرامونی مان را بدانیم و تلاش کنیم تا ضمن فراهم آوردن تجربه های عاشقانه برای خویش سدی و مانعی برای تجربه های عاشقانه دیگران در این جهان که پیامش به قول مولانا: بجوشید بجوشید که ما بحر شُعاریم///به جز عشق به جز عشق دگر کار نداریم؛ است نباشیم.

ادبیات عارفانه ما که دو آبشخور فرهنگ و ادب ایرانی و روح و ذوق اسلامی دارد مشحون از این نعمت عظمای الهی است که حتی در زادگاه و خواستگاه دین مبین اسلام نیز این ظرفیت با این حجم و گستره نیست.

سخن تمام و تمام سخن را مولوی این عاشق ایرانی مسلمان به زیبایی در این مقوله گفته است که از باب و «ختامه مسک» بدان تمسک می جویم و برای همه هم وطنانم آرزوی تجربه های عاشقانه ای در سال جاری می نمایم.

بجوشید بجوشید که ما بحر شُعاریم // به جز عشق به جز عشق دگر کار نداریم

در این خاک در این خاک، در این مزرعهی پاک //به جز مهر به جز عشق دگر تخم نکاریم

مپرسید مپرسید ز احوال حقیقت // که ما باده پرستیم نه پیمانه شماریم

شما مست نگشتید وز آن باده نخوردید //چه دانید چه دانید که ما در چه شکاریم؟