پیامبری و پیام های ناشنیده

امشب شب بعثت است. بعثت یعنی برخواستن؛ خوانشی دوباره و چندباره از دین. دینی که هر بار مقرر می شد تا در خدمت انسان - تعبیر امام موسی صدر -باشد اما با کمال تاسف توسط متولیان به انحراف می رود و انسان را به خدمت خویش می گیرد.

برخواستن انسانی از انسان ها به نمایندگی از همه آدمیان تا برای چندمین بار بر علیه مصادره دین به نفع قدرت؛ ثروت و شهوت برآشوبد و متولیان دین انحرافی را به مبارزه بخواند.

اما و هزار اما که این دین نیز به سان ادیان پیشین به آسیب هایی همانند آن ها گرفتار شد. آسیب هایی هم چون: جابه جایی بنیان ها و بنیادها با قالب ها و شکل ها؛ به خدمت گرفتن انسان ها؛ انحراف در اهداف؛ دُگماتیزم در فهم؛ استبداد و بسیاری دیگر از آسیب ها که دین را با ناکارآمدی مواجه کرده است.

بعثت پیام هایی داشت که یا شنیده نشد و یا در کوتاه مدت به فراموشی سپرده شد پیام هایی هم چون:آزادی؛ امنیت؛ عدالت؛ اخلاق؛ کرامت و در یک کلمه به رسمیت شناختن هویت انسان به ما هو انسان.

قرآن در سوره قریش خداوندی خدا را به دو نعمت مهم امنیت اقتصادی و امنیت اجتماعی گره می زند و خدا را این گونه تعریف می کند: الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ. خدائی که در این آیه معرفی می شود خدائی است که از مسیر دین می خواهد رفاه اقتصادی ایجاد کند و امنیت اجتماعی را ارزانی بدارد.

در جاهایی دیگر از این که دین پلی برای سیطره بر انسان ها باشد و یا انسان ها به خدمت گرفته شوند تحذیر داده می شود و این غرض مهم را با آیاتی که خطابش پیامبر است این گونه بازتاب می دهد : «وَمَا أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ» یا « نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ وَمَا أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخَافُ وَعِيدِ » ؛ « لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ ».

این دین که آمده بود نردبان آسمان باشد و تمدن انسانی بسازد پس از یک اوج قابل تحسین توسط متدینان نابخرد چنان به حضیض می افتد که در جهان به نمادی برای خشونت تبدیل می شود. این دین پیام های زیبایی داشت که یا شنیده نشد و یا پس از شنیده شدن در کوتاه مدت به فراموشی سپرده شد. پیام هایی هم چون:

1.آزادی انسانی ؛ 2. اخلاق محوری ؛ 3. امنیت انسانی ؛ 4.عدالت در جامعه انسانی ؛ 5. برابری انسانی ؛ 6. هویت و کرامت انسانی.

در بعثت سخن از نفی طبقات اجتماعی گفته شد و قرار بود دستگاه الوهیت انسانی برچیده شود؛ در بعثت قرار بود جامعه از امینت برخودار شود و حقوق انسان ها به رسمیت شناخته شود؛ در بعثت قرار بود اخلاق گرایی اصالت پیدا کند و همه چیز بر محور اخلاق بچرخد اما افسوس و صد افسوس نه تنها اخلاق بر صدر ننشست که تکلیف گرایی محوریت یافت؛ نه تنها آلهه های انسانی بر چیده نشدند بلکه به تکثیر آلهه ها رسیدیم؛ نه تنها امنیت تامین نشد بلکه استبداد در لباس دین درآمد و رنگ تقدس و جاودانگی گرفت و...

آیا نیازی به خوانش دوباره پیدا کرده ایم.....